Paar maanden later

Nu is het een tijdje later sina mn vorige log,

ik heb nu een terugval gehad sinds 3 maanden ik moest helaas wel naar de ehbo het moest geplakt worden. Het was een domme actie maar iedereen zal wel eena terugvallen hebben!

ik ga over een poosje mee doen aan een praatgroep, waarnaar ik heel benieuwd ben!! Wand jezelf pijn doen is niet de oplossing! Het doet andere meer pijn dan jezelf!!

Als ik er ven geweest plaats ik een nieuwe wish me luck!

 

xkim 

 

Misschien handig om uit teleggen over automutilatie..,

De vorige keer schreef ik vanalles over mensen vertellen enzo,

maar voor mensen die niet bekent zijn met automutilatie hier een korte uitleg:

automutielatie is een ander woord voor zelfbeschadiging en nhet woord zegt het al dan die je jezelf beschadigen, natuurlijk niet voor aandacht zoals veel mensen denken want ik denk dat 90% van mensen die het doen er absoluut geen aandacht mee willen krijgen, maar gewoon begrepen en geholpen willen worden.

zelf beschadiging doen mensen voor bijv.:

uitlaat klep van gevoelens waarvan ze. Niet weten hoe te uiten.

zelf straffing

en bij depressi. Om lichamelijke pijn te voelen en niet de geestelijken.

er zijn geen precieze cijfers over hoeveel mensen het doen, t word wel meer gedaan door vrouwen dan door mannen. 

Hoe het nu gaat

Nou even voorstellen mijn naam is kim 19 jaar.

en dit gaat over mijn automutilatie,

ik heb het redelijk lang gedaan t begon met slaan voor een hele lange tijd, toen ging het naar krassen en uiteindelijk ook naar branden...

nou ben ik op dit moment 1x de fout in gegaan in 2 maanden tijd en voor de eerste keer moet ik zeggen dat. Ik best trots op mezelf ben! :-)

het is heel moeilijk en ik dacht eigenlijk altijd dat ik er alleen voor stond en er niemand over kon vertellen en dat ze me vreemd zouden vinden en me niet zoude accepteren.

 En toen ik gestopt was met de studie en niet wist wat ik wilde ben ik werk gaan zoeken en toen ik aangenomen was en het richting zomer ging werd het steeds moeilijker met lange mouwen te lopen en aangezien mn hele arm onder krassen en blaartjes zat waren armbanden geen optie....,

toen het zomer was heb ik zoeen elastische kous gehaalt en zei dat het voor steun van mn pols was, na een week of 3 heb ik mijn leiding gevende eerlijk gezegt wat er aan de hand was en waarom ik die kous omhad, en na dat ik het gezegt had viel er zoeen last van mn schouders natuurlijk moest ik wel opletten. Wand niet iedereen hoefde het te weten. Maar mijn leidinggevende en 1 college mochten het weten omdat ik niet tegen ze wilden liegen. Nadat ik het hun had verteld iser zoeen hulp sisteem tevoorschein gekomen wat ik nooid hat verwacht,meer dan ik durfden te hopen, natuurlijk is dat helaas niet voor iedereen zo..., maar eerlijk t voelt beter als iemand het weet.

mn ouders daarintegen helpen me niet egt ze zeggen je doet het zelf ik wil er niks van weten. Jammer en best k*t maar ik laat me erdoor niet klein krijgen *stay strong*

ik vind dat het steeds moeilijker word maar ik wil niet opgeven,

dus als iemand dit leest en tips heeft of misschien mij iets wil vragen mag je me altijd mailen of een reactie schrijven!

 tot de volgende blog